Móðursýki "ófrískra" kvenna

Er ekki tími til kominn að blogga? Held bara það sé komið meira en hálft ár síðan síðast og ég hef ekkert annað að gera þessa dagana hvort eð er. Ligg bara og bíð eftir að tíminn líði svo Úddi litli komi ekki of snemma í heiminn. Skrítið að maður skuli missa svona allan áhuga á sjónvarpi uppúr þurru. Sigtryggur kemur með nýja þætti og nýjar myndir í hverri viku sem ég get horft á þegar mig lystir - en nei enginn áhugi. Er samt dugleg að lesa og ætla að fara að prjóna eitthvað sniðugt á barnið :)
Vorum einmitt hjá Áslaugu ljósmóður í dag og hún var að hlæja að því að þetta hafi verið svo mikið andlegt þegar Sigtryggur fór til Kanada um daginn og ég fékk þessa samdrætti og var með allan tímann meðan hann var úti og lagaðist nánast um leið og ég vissi að hann var um borð í vél númer eitt á leið heim frá Kamloops!! Er maður svona hrikalega eigingjarn undir niðri, ég meina hvað er málið? Það eru þekktar sögur um konur sem fara svona af stað bara af því maðurinn þeirra fer til útlanda. Viljum við ekki hafa þá viðstadda, viljum við að þeir séu á nálum allan tímann meðan þeir eru úti og geti engan veginn notið sín eða verðum við bara svona skelfingu lostnar að vera einar og yfirgefnar og líkaminn tekur öll völd til að fá manninn heim hið snarasta. Það þarf eitthvað að fara að rannsaka þetta held ég.

En allavega þá eru fimm dagar í leyfilega heimafæðingu og þá verður öndinni varpað léttar. Ætla nú samt ekki að fara að æða af stað til að koma fæðingu í gang því ég vil hafa litla drenginn okkar í sem bestri aðstöðu til að takast á við heiminn...sérstaklega af því það er vetur og allskonar veikindi sem stóra systir getur dregið með sér heim af leikskólanum.

Talandi um stóru systur. Hún er að taka þessu hlutverki ansi alvarlega og er strax búin að mynda sérstaklega sterkt sambandi við litla bróður sinn... ég vona bara að þetta sé ekki stelpa því þá fær hún væntanlega taugaáfall greyið!

Best að yfirblogga sig ekki svona í fyrsta skiptið í langan tíma....

Aumingja Heiða

Ég drap hana í fyrradag og er enn miður mín. Var að reyna að ná henni í box og hún faldi sig undir örbylguofninum og vildi ekki koma undan svo ég færði hann til og á endanum kramdist hún undir þar sem kom svona bunga undan ofninum og kipptist öll til og ég stóð bara í eldhúsinu og öskraði..... best að jarða hana við hátíðlega athöfn svo ég komist einhvern tímann yfir þetta.
Kosturinn er hins vegar sá að núna er ekki músaskítur um allt eldhús þegar við komum niður til að fá okkur morgunmat.... best að líta á björtu hliðarnar!

Á öðrum nótum þá eru bara tíu dagar þangað til við förum til New York og tvær vikur þangað til við komum til Íslands. Gengur hægt að pakka og ég hlakka ekkert sérlega til að burðast með allt draslið í fjórar flugvélar... .tala nú ekki um að þurfa að skilja eitthvað af því eftir á JFK í fjóra daga. Hlakka hins vegar til að sjá svipinn á tollurunum þegar við reynum að koma þessu í gegn í Keflavík... verði þeim að góðu ef þeir nenna að leita í herlegheitunum.

Það verður leiðinlegt að fara úr góða veðrinu hérna og líka að kveðja allt liðið. Mike og September ætla að halda þetta svakalega partí 14. maí og við ætlum að hafa það bara kveðjupartíið okkar í leiðinni. Kannski við setjum Nínu Berglindi í næturpössun hjá Gloriu uppáhaldinu hennar... aldrei að vita.

Og nú að byrja að snúa tímanum hægt og rólega við...

Íslenskar lauslætisdrósir

Asnaðist til að horfa á þáttinn hennar Opruh í gær um konur um allan heim. Sá þar þetta fína myndband frá Íslandi og viðtal við nokkrar konur þar og allt í lagi. Svo kemur hún Svanhildur Hólm í þáttinn og talar bara um hvað það sé eðlilegt og algengt að konur sofi hjá á fyrsta stefnumóti og vilji svo jafnframt ekki endilega áframhaldandi samband og hvað þær horfðu mikið á ameríska sjónvarpsþætti!!!! Ég átti ekki til eitt aukatekið orð og varð bara hálfskömmustuleg heima í sófa. Nú þarf ég að fara að hitta fólk og svara fyrir þetta..... Varð ekki allt vitlaust þegar Flugleiðir auglýstu einhvern tímann flugfreyjur á djamminu og að það væri auðvelt að ná sér í einnar nætur gaman í Reykjavík?! Hvar eru feministarnir núna?
Er ekki eitthvað annað merkilegt við íslenskar konur? Ekki það að þetta sé merkilegt eða algengt - allavega ekki í þeim hópi sem ég tilheyri.
Er ekki merkilegra að við áttum fyrsta kvenforsetann, er ekki merkilegra að flestar konur vinna úti ásamt því að eiga fjölskyldu, er ekki merkilegra að íslensk kona hefur unnið verðlaun á Ólympíuleikum, er ekki merkilegra hvað stór hluti kvenna á Íslandi er menntaður á einn eða annan hátt, er ekki allt annað varðandi íslenskar konur merkilegra en þetta?

Það er komið sumar tralalalala...

Náði henni Heiðu húsamús í kassa um daginn og setti hana út, það var nú ágætt að losna við hana úr eldhúsinu þessa litlu elsku. En viti menn það tók hana ekki nema sólarhring að klifra aftur upp og í þetta sinn í arininn (ég geri auðvitað ráð fyrir að þetta sé Heiða). Það er nú kannski öllu verra að hafa hana á gólfinu inní stofu en uppá eldhúsbekk svo ég tróð plastpokum í gatið og hef ekki séð hana síðan.... vona eiginlega að ég sjá hana ekki aftur.

Mikið líður tíminn annars hratt. Það er bara komið vor og í Kamloops þýðir það sól og sumar. Bærinn hefur bara lifnað við, fullt af fólki niðrí bæ og í görðunum hjá sér og ég veit ekki hvað og hvað. Það fer líka að styttast í að við leggjum í hann. Förum til New York 16. maí og ætlum að eyða þar nokkrum dögum. Það verður svo gaman því ég hef ekki komið þangað síðan ´93 og Sigtryggur aldrei. Svo verður gott að koma heim til Íslands í eins og einn dag áður en ég skelli mér til Amsterdam með saumó!! Vona að ég verði fljót að snúa sólarhringnum við....

Nína Berglind er að æfa dans fyrir stóru ballettsýninguna sem verður því miður sunnudaginn eftir að við förum en það er gaman að horfa á þessar litlu sætu dansa YMCA og ég fæ að taka þetta upp áður en hún hættir svo fólkið heima geti séð hvað þetta er krúttlegt.

Svo er búið að loka skíðasvæðinu og við setjum snjóbrettaiðkun á hold í bili þó svo að við séum byrjuð að hugsa um að fara til Þýskalands, Frakklands eða Ítalíu um næstu jól eða bara sem fyrst... erum orðin hooked!!!!

"I'm an Icelandic Cowboy on an Icelandic Pony"

First thing's first - fullt af nýjum myndum og nokkur ný video :)

Búhúhú... Edda og Jón Árni eru farin til Danmerkur og við erum strax farin að sakna þeirra. Það var svo gaman að fá gesti og við létum bara eins og við værum í útlöndum líka :) Fórum heilmikið á bretti og veðurguðirnir voru svo góðir að kæla pleisið aðeins niður svo snjórinn væri skíðamönnum bjóðandi. Síðan var farið aftur á hundasleða með Steve vini okkar en í þetta sinn var ferðin lengri, á skemmtilegri stað og næstum helmingi fleiri hundar og þar af leiðandi meiri hraði. Hundarnir voru líka allir ungir og viljugir svo Steve var ekkert að halda aftur af þeim...whoa!

Sigtryggur og Jón Árni keyptu sér svona líka fína kúrekahatta í safnið og skyrtur í stíl í Vancouver. Í tilefni af því skelltum við okkur á Cactus Jack's hér í sveitinni og það kvöld var akkúrat "Mechanic Bullriding" kvöld.... við urðum öll að skella okkur á hann nema Edda og þetta var skemmtileg upplifun. Sigtryggur átti fyndnasta augnablik kvöldsins og Jón Árni það næstfyndnasta en brandarinn tapar sér í þýðingu svo ef þið viljið sjá videó af herlegheitunum þá bara nefna það :)

Skelltum okkur til Kelowna í Batting range til að æfa softball sveifluna á laugardaginn. Gekk svona upp og niður en Nína Berglind fann sig alveg. Hún stóð sig eins og hetja og henni fannst þetta svo rosalega gaman að þegar ég fór með hana útúr búrinu þá trylltist hún og henti kylfunni í jörðina og skellti sér svo sjálf niður eins og sönnum hafnaboltaleikmanni sæmir!

Aukinn orðaforði

Keypti dúkkuhús fyrir Nínu Berglindi í gær (tapa mér alltaf þegar ég fer í dótabúðina :/ fer þangað bara af illri nauðsyn eins og til að kaupa afmælisgjafir bara svona til að forðast óþarfa útgjöld) og hún er svo ánægð með það. Heyrði útundan mér í gær þegar hún var að vesenast með húsið "Ég er svo ánægð, I'm so ánægð!" frekar sætt og svo faðmaði hún húsið og mömmu sína :) Svo verð ég bara að halda þessu við með því að kaupa reglulega húsgögn í húsið og viðbætur. Þau kunna að féfletta mann þessi dótafyrirtæki.....

Nýjasta orðið hennar spratt fram þegar við vorum í súperstore hérna um daginn og við löbbuðum framhjá nærbuxum í afsláttarkörfu: "Mamma this is COOL" "and this is also so COOL" (með þvílíkum hreim!) Bíðum bara spennt eftir að heyra "Whatever" fyrst hún er komin í þennan gír.

Sigtryggur er hægt og rólega að jafna sig eftir helgina og er orðinn mjög útitekinn eftir að hafa setið á ísnum í glampandi sól í þrjá daga. Ég ætlaði því að finna mér sólbaðsstofu sem spreyjar á mann brúnkukremi (til að líta ekki út eins og vofa við hliðina á honum) en það er ekki til hér í þessum bæ:/ Ekki fer ég að hætta mér í venjulega ljósabekki. Það er einmitt verið að tala um það hérna eins og heima sýndist mér að banna ljósabekki fyrir fólk undir lögaldri og að allar ljósastofur þurfa að skaffa sólarvörn. Svo þurfa þær að vera með skilti sem segir að þetta sé stórhættulegt (Eins og á sígarettupökkunum). Gæti hljómað svona "LJÓS DREPA".

Uppdeit

Þar sem það er svo langt síðan við höfum skrifað eitthvað ætla ég að stikla á stóru bara.

Erum orðin mikið betri á snjóbrettunum... sérstaklega eftir að við fórum í kennslu.
Nína Berglind hefur líka farið í skíðakennslu og fer aftur fljótlega. Hún var soldið fyndin þessi elska þegar hún fór í skíðaskólann. Hún þarf alltaf að stjórna öllu og ákvað þegar hún var búin með nokkrar ferðir niður litlu brekkuna að núna væri hún bara of þreytt til að renna sér meira og settist niður meðan hin börnin héldu áfram að láta ýta sér niður brekkuna.

Því miður virðist þó snjórinn ætla að hverfa áður en við náum fullkomnun því þetta er hlýjasti vetur hér í Kamloops í meira en 30 ár - til dæmis var 20° hiti seinnipartinn í gær og verður örugglega toppað í dag.

Edda María og Jón Árni koma svo á fimmtudaginn eftir viku til Vancouver og við leggjum í hann daginn eftir til að eyða helginni í stórborginni og pikkum þau auðvitað upp í leiðinni. Við ætlum að fara með þau á snjóbretti og í hundasleðaferð og gullgrafaraleiðangur og loksins á Qua'out veitingastaðinn - sem er indíánaveitingastaður fyrir utan bæinn. Verðum að vera grand á því þar sem þetta verða einu gestirnir okkar (sem ekki tengjast vinnunni hans Sigtryggs) hér í Kamloops.

Árni Þór sem vinnur með Sigtryggi var svo góður að koma með páskaegg fyrir Nínu Berglindi sem hún bíður spennt eftir að fá að narta í... "má ég núna fá páskaeggið mitt?" segir hún og brosir blítt..... þurfum bara að streitast á móti þessu fallega brosi í tíu daga í viðbót ;)

Sigtryggur er að fara á morgun í árlega ferð sem kölluð er "Cold Hole". Snýst um að veiða fisk uppúr lítilli holu á ísilögðu vatni og drekka áfengi og skjóta svo upp eldflaugum og setja jafnvel eins og eina tvær sprengjur í til að auka áhrifin - macho ferð segi ég bara. Þeir ætla meira að segja að reyna að fara með djúpsteikingarpott útá vatnið og tempuradeig til að geta djúpsteikt fiskinn beint uppúr vatninu eins og gert er í Japan... þar sem einn vinur okkar er nú einu sinni hálfur Japani.

Á meðan ætlum við Nína Berglind uppí Sun Peaks í fleiri skíða/brettakennslustundir og jafnvel kannski til Kelowna til að sjá hvað er merkilegt þar.

Og inná milli ætlum við að njóta sumarblíðunnar hérna þar sem við búumst við því að maí verði á Íslandi eins og hann er alltaf.

Ooog það fjölgaði á heimilinu í morgun þar sem Heiða litla húsamús er komin til að vera (vona samt ekki) hún felur sig í eldavélinni og fer undir helluna ef maður grípur hana glóðvolga nartandi í kex og svo niður í ofninn ef maður er eitthvað að ybba sig... fínar þessar amerísku eldavélar... fyrir mýs!

Beikon

Bara af því það er einhver gúrkutíð í gangi.... mig dreymdi að ég var að syngja karíókí með Kevin Bacon og það var svona rosalega gaman :) Vaknaði allavega í stuði og átti góðan dag.

Whoa!!

Þvílíkt gaman á hundasleðanum... fengum næstum því ekki að fara því börn yngri en 5 ára mega ekki vera ein á sleðanum. Við spurðum nú sérstaklega að því hvort við þyrftum ekki bara einn sleða þar sem Nína Berglind væri bara 3 ára og þá var sagt nei þið þurfið tvo!!! Týpískt eitthvað - við urðum alveg fjúkandi vond - búið að eyðileggja heilan laugardag fyrir okkur með þessum mistökum svo ég lét hana heyra það stelpuna og sagðist vilja fá góðan afslátt EF okkur dytti í hug að láta verða af þessu seinna meir. Svo ákváðum við að fara í göngutúr um Sun Peaks þorpið í staðinn fyrir að keyra strax heim aftur og þá hringdi vinkonan í okkur og sagði að "hundasleða" Steve væri tilbúinn að keyra einn sleðann með annað okkar og litluna í :) við urðum svo glöð og þetta var svo gaman og Steve alveg frábær. Hann er búinn að vera að rækta þessa hunda í mörg ár og keppti áður í stóru hundasleðakeppnunum uppí Alaska og Yukon svo hann er ekta pró. Við erum þess vegna búin að ákveða að fara aftur en þá á annan stað þar sem þetta er ekki svona mikið túristadæmi og þá fáum við mikið meira fyrir peninginn auðvitað og Nína Berglind kemur þá ekki með heldur. Hlökkum mikið til.

Svo var haldið þetta þvílíka partí um kvöldið... ákváðum að bjóða húsið okkar undir afmælisveislu fyrir Chris og það var rosastuð... fullt af fullu fólki og ófullu og pictionary og Sigtryggur tapaði sér í dansinum!! Aldrei vill hann dansa við mig en Rob vildi hann endilega dansa við.... maður spyr sig?

Nýjar myndir

Bara að láta vita að það eru komnar inn nýjar myndir... bæði í desemberalbúmið og svo í ný albúm fyrir janúar og febrúar ;)

Skelltum okkur í smá bíltúr útfyrir bæinn í gær og fundum þennan fína snjó...við óðum nánast upp að mjöðmum og Nína Berglind rétt náði með hausinn uppúr :) Hægt að sjá myndir af þessu. Ágætt að hafa þennan snjó hérna rétt fyrir utan en ekki í bænum.
Nú ættum við líka að geta farið á brettin aftur þar sem vorveðrið um daginn fór eitthvað illa í brekkurnar og svo er planið að fara á hundasleða næsta laugardag búið að panta og allt. Það er nú ekki hægt að hafa búið í Kanada og aldrei farið á hundasleða... eða hvað? Það er allavega sú hugmynd sem Bandaríkjamenn upp til hópa (ekki bara redneckar) hafa af Kanadabúum - að þeir fari allra sinna ferða á hundasleða svona eins og Íslendingar búa í snjóhúsum!

Home "Sweet" Home

Það var gaman á Íslandi og gaman að hitta alla og nóg að gera. Nína Berglind varð auðvitað alveg rugluð á þessu öllu saman og jafnaði sig aldrei á tímamismuninum og var því alltaf vakandi langt fram á nótt og svaf til hádegis... sem var í sjálfu sér ágætt mín vegna zzzzzzzz... Við segjum bara takk kærlega fyrir okkur allir :) og sérstaklega mamma auðvitað að þola okkur og draslið sem fylgdi okkur í allan þennan tíma.
Flugið heim gekk svo ágætlega. Skelltum okkur auðvitað í Mall of America fyrst við vorum nú einu sinni í Minneapolis eina kvöldstund og við villtumst bara og snerumst í kringum hvort annað en náðum samt að fá okkur kvöldmat og versla pinkulítið á Nínu Berglindi - maður þarf að vera þarna í viku til að komast yfir þetta allt saman held ég og skemmtigarðinn í miðju mollinu - Camp Snoopy - og ég veit ekki hvað og hvað. Samt sem áður nær þetta ekki á listann yfir staði sem mig langar að skoða betur :/

Þegar við Nína Berglind komum svo heim (Sigtryggur kom með annarri vél seinna) fannst mér eitthvað skrítið í gangi og vond lykt og svona og allt frekar skítugt inná baðherberginu innaf eldhúsinu svo ég hringdi í hann elskulega Vito - leigusalann- sem kom við og sagði mér að eitt klósettið uppi á þriðju hæðinni hefði sprungið í kuldanum sem gekk yfir og það flæddi sem betur fer bara niður í kjallarann og út um bílskúrshurðina!!! en ekki inná hæðirnar og öll teppin, hjúkket. Hann var frekar pirraður af því við höfðum lækkað hitann áður en við fórum..... eftir þetta var allur vindur úr mér (eftir að hafa legið á hnjánum í tvo tíma og skrúbbað gólfin) og ég lagðist bara uppí sófa og sofnaði og Nína Berglind líka. Daginn eftir átti litlan svo að fara í balletttímann sinn og við settumst uppí bílinn sem var þá alveg rafmagnslaus :/ ég ætlaði nú að koma minni í ballettinn og skellti henni í kerruna og hljóp upp allar brekkurnar þangað sem er ótrúlegt þrekvirki.. svona svipað og gamla konan sem hélt á sjónvarpinu sínu útúr brennandi húsi... þetta er sirka 8° - 10° halli og um tveir kílómetrar og Nína Berglind er 15 kíló svo ég leyfi ykkur að ímynda ykkur hvernig þetta var... en í stuttu máli gat ég ekki talaði í hálftíma á eftir og var alveg búin á því annan daginn í röð ("svona er að vera mamma" sagði mamma bara við mig!!). Svo kom Chris bjargvætturinn okkar og gaf okkur jump start og bíllinn fór í gang og núna er bara allt uppá við :) Daglega rútínan farin að komast á réttan kjöl og nú á að nota tímann þangað til við komum heim (von bráðar) til að kveðja liðið almennilega og njóta þess að vera hérna á hjara veraldar.